Fotoshoot met Zus (2)

Een tweede namiddag op stap met Dé die weer excellente foto's heeft gemaakt.

Vanavond gaan we naar de Roots

Vanavond gaan we naar de Roots, vanavond gaan we naar de Roots!

Noot van de auteur (4)

Ik denk eraan om heel hoofdstuk 2 te herschrijven... Het stuk is een beetje te hak op de tak en je kan ook duidelijk voelen dat ik geen idee heb waar ik naartoe moet met het verhaal...

Ondertussen ook al wat probeerseltjes geschreven voor hfdstk 3

Hoofdstuk 2.6

Hij kon niet blijven voor een ontbijt omdat hij nog dingen moest gaan doen, had ie me verteld en daar nam ik geen aanstoot aan. Ik verlegde me van de slaapkamer naar een terrasje waar ik zalig bij een croissant en een espressootje namijmerde over hem...

Een hele week lang spraken we af met elkaar en toonde hij me de mooiste plekjes in Milaan. Toen de laatste dag van mijn verblijf hier was aangebroken wisselden we elkaars gegevens uit en spraken we af dat we elkaar zouden bellen zodra hij terug in België was. Hijzelf moest nog enkele dagen blijven voor zijn job als handelsvertegenwoordiger maar dat zou slechts een paar dagen meer duren.

Hoofdstuk 2.5

Waarschijnlijk lag het aan de drank maar ik had een volledig vertrouwen in hem toen hij eerst in zijn lip, daarna in de mijne sneed om dan zo met elkaar te zoenen... Een vertrouwenskus had hij het genoemd... Nu waren we één, bloedbroeders, we gaven elkaar volledig in lichaam en geest...

Opstaan met een kater is nooit leuk, vooral als je net dé nacht van je leven hebt beleefd... Nog even wat namijmeren over de kus en hoe we kort daarop ons liefdesspel in zijn hotelkamer verlegden. Hoe mijn nog witte huid zijn bruingetinte huid aanraakte . Hoe zijn handen me hadden betast en gestreeld en hoe hij met zijn vingers grote lijnen en cirkels tekende over mijn borst en rug...

Ik probeerde recht te komen. Mijn hoofd was net een blok lood die ik bijna onmachtig probeerde op te tillen... Hij lag niet meer naast me maar zwaaide net uit de badkamerdeur, fris en fantastisch... "God", zei ik, "wat heb ik allemaal gedronken gisteren?" "Ik denk dat je je beter zou afvragen wat je niet hebt gedronken, dat maakt de lijst aanzienlijk korter", antwoordde hij en een brede glimlach ontblootte zijn parelwitte tanden... "Lach maar, jij" en ik ploftte terug op mijn rug... "Komaan" zei hij, "ik help je wel even"...

Noot van de auteur (3)

Ik heb me tijdens het scheren per ongeluk gekwetst... Gek eigenlijk want ik moest er door aan mijn verhaaltje denken en ik had onmiddellijk een ideetje voor een kus... Maar die kan nu nog niet in het verhaal voorkomen dus moet ik eerst nog wat bedenken om aan deze speciale kus te kunnen komen...

Ik moet mij tevens verontschuldigen dat ik misschien wat afwezig leek op deze blog... Ik zit op dit ogenblik met een bronchitis en sinus-itis(?) en dat zorgt ervoor dat ik niet erg creatief bezig ben op dit ogenblik...

Nu... ik broed nog wat verder op mijn ei zodat ik gauw weer kan verder posten!

Hoofdstuk 2.4

Na het etentje in het italiaanse (pasta)restaurant kwamen we aan bij "The Pinkadilly circus". Een eindje moeten zoeken om te parkeren maar ook dat was na een vijftal minuutjes rondrijden opgelost. We betaalden entree - want dit was blijkbaar een heel exclusieve plek - en streden de menigte toe. Luide bassen en harde beats overstemden ons. Plots nam hij me bij mijn zij en gleed toen naar mijn arm en trok me haastig mee in de menigte. Hij haalde een grote grijns boven en trok me verder mee naar enkele gasten die stonden te springen op de luide muziek...

Na te zijn voorgesteld wist ik dat die blonde knul met piercings en een roze shirt Gustav heette en de andere bebaarde man met wit hemdje als Anton gekend was. Beiden waren nogal van het stereotype-homosexueel-type en ikzelf val helemaal niet op van die typetjes. Gelukkig was mijn metgezel niet zo. Hij was zelfverzekerd, dat wel maar een typetje had ik nog niet ontmoet die enkele keren dat we elkaar nu hadden gezien. De "Pinkadilly" zat bomvol. Op sommig plaatsen voelde ik mij er even comfortabel als een sardientje in blik. We dansten, we sprongen, we keelden luidkeels mee als er een goeie plaat werd opgelegd en na dit alles bewogen we ons naar buiten om ons wat te bekoelen. Ik had gedronken, hij had gedronken. We waren allebei bezweet van het dansen en de koelere buitenlucht deed ons alleen maar deugd. Ik ging tegen de muur leunen en verzuchtte wat. Hij kwam voor me staan, hij keek me aan, glimlachtte weer leunde naar voor en gaf me een kus. Zijn lippen voelden zacht en vol aan. Ik moest me heel even bedwingen om niet zachtjes in zijn lippen te bijten... Ik twijfelde even maar deed het uiteindelijk toch. En terwijl ik lichtjes aan zijn onderlip sabbelde legde ik mijn hand op zijn warme borst en voelde zijn hart hardop en vlug bonzen.

Noot van de auteur (2)

Hoi iedereen...

Ik post misschien niet zo vaak maar ik wil dat het wel lezenswaardig mag genoemd worden... Ik bemerk nu plots op dat ik niet té veel van het ene cafeetje naar het andere mag beginnen schrijven....

Qua Grammatica en spelling nog dit... Ik typ meestal over middag in mijn lunchpauze snel een stukkie waardoor het overlezen vaak eens vergeten word... You'll have to forgive me about that of anders mag je altijd de foutjes commenten!

Da-ag

Hoofdstuk 2.3

Terwijl ik van de lift naar de lobby liep besefte ik plots dat ik eigenlijk nog altijd niet wist hoe hij heette. We hadden gepraat, we hadden gelachen maar hij had me niet verteld wat zijn naam was. Deed hij dat met opzet? Hield hij van wat Misterie? Of misschien speelt ie gewoon wat met mijn voeten! Misschien ben ik gewoon het nieuwe speeltje dat hij straks weggooit wanneer hij het beu is? Ik begon al kwaad te zien voor er iets geschied was! "Herpak je", zei ik tegen mezelf.
De lobby van het hotel was één grote zaal met in het midden een grote fontein. Rond de fontein stonden allemaal bankjes mooi twee aan twee bij elkaar. Boven de fontein was een grote glazen koepel die het zonlicht binnenliet waardoor de hele lobby er heel zonnig uitzag. De marmeren vloeren spiegelden alles terug en nergens was ook maar één vlekje te bespeuren. Aan de receptie stonden enkele mensen die zich aan het inchecken waren of die gewoon hun sleutel afgaven om ook de stad in te trekken. Ik ging ook in de rij staan. Voor me stond een volslanke dame. Wat op het eerste zicht in haar armen leek op een pluche-achtige was in werkelijkheid een mooi gekapt hondje. Het hondje (als je het een hondje kon noemen) keek me argwanend aan. Ik keek in zijn ogen en hij beantwoordde dit en begon daarna terstond te keffen! Het dametje berispte het kleine mormel en schoof toen een plaats naar voor. Nadat ze zich had ingechecked was het mijn beurt.
Ik gaf mijn sleutel af en liep richting fontein. Daar vond ik in een van de bankjes nog een vrij plekje naast een man die druk zijn krant aan het lezen was! "Ik dacht dat je hier niet meer ging geraken", lachtte een stem van achter de krant... De man vouwde zijn krant dicht en ik zag dat het hem was. Ik bloosde even en glimlachtte: "ja, hier ben ik dan, hehe". "Klaar voor de wildste nacht van je leven", vroeg hij me waarop mij rechtstond mij bij de hand nam en me rechttrok.
Hij had zich kunnen parkeren net voor de ingang. Hij reed met een sportief Alfaatje in een felrode kleur. "Eerst iets eten", zei hij, "en ik weet de perfecte plek." "Ooit al eens inktvispasta gegeten?"